Για τον δημιουργό του ντοκιμαντέρ, «Οι γυναίκες της εξορίας», Νίκο Ασλανίδη, η συγκεκριμένη παραγωγή δεν ήταν απλώς μια ακόμη κινηματογραφική δουλειά. Ήταν μια βαθιά προσωπική διαδρομή, μια προσπάθεια να φωτιστούν πρόσωπα, γεγονότα και μαρτυρίες που, όπως λέει, αξίζουν να παραμείνουν ζωντανά στη συλλογική μνήμη. Υπενθυμίζεται ότι το ντοκιμαντέρ παίχτηκε την Παρασκευή 3 Ιουλίου 2026 στο Τρίκερι στο πλαίσιο των τριήμερων εκδηλώσεων που οργάνωσαν η Ομάδα Προφορικής Ιστορίας Βόλου (ΟΠΙΒΟ) για τις εξόριστες γυναίκες στο Τρίκερι, από τις 3 έως τις 5 Ιουλίου 2026. Στη φετινή εκδήλωση, πέρα από την ΟΠΙΒΟ, συνδιοργανωτές είναι ο νεοσύστατος Εκπολιτιστικός & Εξωραϊστικός Σύλλογος Τρικεριωτών νησίδος Τρικέρων “ΚΙΚΥΝΗΘΟΣ” και το Μουσείο Πολιτικών Εξόριστων Αη Στράτη, που πάντα συμπαρίσταται και στηρίζει τις εκδηλώσεις μνήμης.
Ο Νίκος Ασλανίδης
Μιλώντας για το έργο του στην ΕΡΤ Βόλου, ο Νίκος Ασλανίδης εξηγεί ότι από την πρώτη στιγμή στόχος του ήταν να καταγράψει αυθεντικές ανθρώπινες ιστορίες και όχι απλώς να παραθέσει ιστορικά γεγονότα. «Η ιστορία δεν είναι μόνο ημερομηνίες και ονόματα. Είναι οι άνθρωποι που τη βίωσαν, οι οικογένειές τους, οι αναμνήσεις και τα συναισθήματά τους. Αυτά προσπαθήσαμε να αποτυπώσουμε», τονίζει.
Ο ίδιος περιγράφει τα γυρίσματα ως μια εμπειρία που τον σημάδεψε. Οι συναντήσεις με ανθρώπους που κουβαλούν βιώματα δεκαετιών, οι αφηγήσεις που βγήκαν για πρώτη φορά μπροστά στην κάμερα και οι στιγμές έντονης συγκίνησης έδωσαν, όπως λέει, ιδιαίτερο βάρος στο τελικό αποτέλεσμα. «Υπήρξαν φορές που έπρεπε να σταματήσουμε τα γυρίσματα. Όχι για τεχνικούς λόγους, αλλά γιατί η συναισθηματική φόρτιση ήταν πολύ μεγάλη. Όταν ένας άνθρωπος ανοίγει την καρδιά του και μοιράζεται μια τόσο προσωπική ιστορία, οφείλεις να τον ακούσεις πρώτα ως άνθρωπος και μετά ως δημιουργός», σημειώνει.
Ο κ. Ασλανίδης επισημαίνει ότι το ντοκιμαντέρ δεν επιδιώκει να επιβάλει μια συγκεκριμένη άποψη, αλλά να αποτελέσει αφορμή για διάλογο και προβληματισμό. Θεωρεί πως η γνώση της ιστορίας αποτελεί βασική προϋπόθεση για να κατανοήσει κανείς το παρόν και να αντιμετωπίσει με μεγαλύτερη ωριμότητα το μέλλον.
Ιδιαίτερη έμφαση δίνει στους νέους ανθρώπους, εκφράζοντας την ελπίδα το ντοκιμαντέρ να τους παρακινήσει να αναζητήσουν περισσότερες πληροφορίες και να γνωρίσουν καλύτερα τις ιστορικές πτυχές που παρουσιάζονται. «Αν ένας νέος φύγει από την προβολή με την ανάγκη να διαβάσει, να ψάξει, να συζητήσει με τους μεγαλύτερους, τότε έχουμε πετύχει τον σκοπό μας», αναφέρει.
Κλείνοντας, ο δημιουργός υπογραμμίζει ότι κάθε ντοκιμαντέρ αποτελεί μια ευθύνη απέναντι στην ιστορική αλήθεια, αλλά και απέναντι στους ανθρώπους που εμπιστεύονται τις προσωπικές τους ιστορίες στον φακό. «Η μνήμη δεν πρέπει να χαθεί. Όσο υπάρχουν άνθρωποι που αφηγούνται και άνθρωποι που ακούνε, η ιστορία θα συνεχίζει να ζει. Αυτό είναι το μεγαλύτερο κέρδος από αυτή τη διαδρομή», καταλήγει με εμφανή συγκίνηση.
Ακούστε όλη τη συνέντευξη του Νίκου Ασλανίδη